Standaard tekst voor de HEADER BUBBLE!

STANDAARD BUTTON TEKST

Arie Luijten

† 10-12-1917 – 28-06-1991 Zevenbergen
Ans Luijten, 03-07-1991, 

Arie Luijten

Pappa,

Namens ons mam, jouw kinderen, klein- en achterkleinkinderen verwoord ik hier onze laatste groet aan jou.

Jouw, en daarmee ons leven, was een spannend bestaan. Terug kijkend hoe ons mam en jij zijn begonnen kan alleen maar respect afdwingen.

De moeilijke oorlogstijd, de watersnood en de concurrentiestrijd hebben jou niet kunnen weerhouden jouw levensvervulling door te zetten. Daarin werd je gesteund door ons mam en de trouwe klanten van Zevenbergsche Hoek. Je was de grootste kruidenier uit de omtrek. Iemand die met z’n tijd meeging, risico’s durfde nemen en daarbij de aandacht voor je gezin niet uit het oog verloor.

Jouw grootste ideaal om ’n goedlopende zaak voor je kinderen achter te laten is geen bewaarheid geworden. De tijd veranderde te snel, de concurrentie werd te groot. Maar ook dat pijnlijke verlies hebben jullie bewonderenswaardig goed verwerkt. Je hebt ons geleerd vooruit te kijken en de betrekkelijkheid van het materiële in te zien. Jullie hebben doorgeleefd! Je bleef Arie Luijten en met trots dragen wij jouw naam.

Jouw grootste kracht pa was de kunst om te leven. Je genoot ervan en tot het einde toe was iedere dag voor jouw een feest. Zelfs op je ziekbed, terwijl je de mensonterende degeneratie van jouw lichaam en geest moest ondergaan, kon je het opbrengen de positieve kant van je bestaan in te blijven zien.

Met de moed der wanhoop hebben we aan het begin van jouw ziekte, geprobeerd je te sparen door het onvermijdelijke te verzwijgen. Maar diep in je binnenste voelde je dat er nog weinig tijd restte. Weinig tijd om te doen wat je zo graag deed: zingen, biljarten, parochiewerk, de tijd doorbrengen met je gezin. Je hebt ’n uitputtende slag geleverd om die tijd te rekken. Maar pa, wat is tijd als je de eeuwigheid hebt.

Pappa, we droomden vaak van verre reizen, toen we als kleine kinderen bij jou in bed kropen. Je nam ons mee in denkbeeldige vliegtuigen nar steden over de hele wereld. Deze reis moet je alleen maken maar in gedachten reizen we met je mee. Jouw lichaam heeft ons verlaten, maar jouw sterke geest leeft in ons voort.

Namens jou, pa, ons mam en de kinderen wil ik een woord van dank uitspreken voor de uitstekende begeleiding tijdens jouw ziekte door dr. Kips, de plaatsvervangende artsen, de wijkverpleging, de thuiszorg, de extra zorg van apotheek Zevenbergen, alle trouwe familieleden, het Bartholomeuskoor, het Ouderenkoor, de Pastor, de Biljartvergeniging en allen hier aanwezig.

 

Tot slot pa lezen wij jou ’n gedichtje voor van Gerrit Achterberg.

De wind, en z’n kleren lagen nog saam maar het was al over; ergens tegen de sterren aan sloeg het raadsel uiteen, wat zo begon, dat het de elementen verzamelen kon in enen greep, binnen een bloed! wat zo begon, dat ik het zelf niet geloven kon dat ik niet wist waarom het begon, dan dat het niet anders eindigen kon dan in de eeuwigheid.

Houdoe pa, tot ziens!