Standaard tekst voor de HEADER BUBBLE!

Leonardus Johannes Boot
† 15-12-1918 – 13-08-2009 Gorinchem

klik hier voor de persoonskaart van Leen Boot in de database

Leen Boot

Ronald Boot, 25 augustus 2009,

Op deze pagina willen we graag mijn opa Leen (Leonardus Adrianus) Boot herdenken. Voor de hele familie was hij geliefd om zijn humor en levenslust en een groot voorbeeld vanwege zijn doorzettingsvermogen en betrokkenheid. Zonder deze man was deze website er waarschijnlijk nooit gekomen, hij inspireerde mij tot het doen van onderzoek naar mijn voorouders. Dat heeft geleid tot de ontmoetingen en fijne samenwerking met de andere teamleden, die uiteraard veel meer genealogische ervaring hadden en hebben dan ik. Leen is meerdere malen deelgenoot geweest van onze bijeenkomsten en daar genoot hij geweldig van. Hij was zeker ook geïnteresseerd in de geschiedenis van de andere familietakken en wij waren altijd geboeid als hij weer één van die geweldige anekdotes vertelde, die hij moeiteloos uit zijn rijke geheugen opviste.

Opa, je was moe en jouw tijd was duidelijk gekomen maar je hebt een onuitwisbare indruk achtergelaten en we zullen je voor altijd missen.

 

Maria Boot, 18 augustus 2009,

Graag wil ik een poging wagen, om in kort bestek, terug te kijken op dat lange leven van onze vader. Dit, voor zover mijn herinneringen reiken, voor zover zijn eigen en andermans verhalen mij ter oren zijn gekomen en voor zover je überhaupt een leven dat een kleine eeuw beslaat in een paar woorden kan weergeven.

Vader, geboren in Zevenbergen, in de nadagen van de eerste W.O. groeide op in een groot gezin met 10 kinderen. Een tijd waarin het niets bijzonders was om op heel jonge leeftijd te beginnen met hard werken. Mijn vader leerde, evenals zijn vader en oudere broer Gaaf, het vak van stratenmaker zo rond zijn 13e, 14e jaar. Jaren later, toen hij allang geen stratenmaker meer was kon hij nog enthousiast uitleg geven over dit vak en wees hij de pleinen, de stoepen en de oudere straten aan in Zevenbergen die mede door zijn hand waren bestraat. Als stratenmaker kwam hij na een paar jaar in vaste dienst bij de gemeente Zevenbergen en bracht het tot 1e stratenmaker.

Vanwege forse rugklachten kon hij na een aantal jaren dit lichamelijk zware werk niet meer doen. De gemeente zorgde voor een andere taak, die van beheerder van het magazijn van de Gemeentewerken. Niet echt zijn ding, vader was geen man van ordening of systemen, daar had hij geen geduld genoeg voor en was er niet praktisch genoeg voor ingesteld. Voor het kloppend maken van de voorraden, elk einde van de maand, kwam nogal eens de nodige creativiteit bij kijken. Maar het was wèl een baan waarin hij veel contact had met mensen en dàt vond hij wel weer leuk en daar was hij goed in. Omgaan met mensen dat deed hij vooral in zijn volgende functie bij het Werkvoorzieningsschap (de huidige WVS )in Roosendaal waar hij de taak van ‘opzichter en later Rayonhoofd buitenprojecten’ op zich nam. Dit werk deed hij met veel plezier tot aan zijn pensioen in 1982.

In mei 1943 trouwde hij met onze moeder, Marie Meeuwsen. Moeder verhaalde vaak dat vader in z’n jonge jaren één van de knapste en meest begeerde jongemannen in het Zevenbergsch straatbeeld was, een echte levensgenieter. Samen kregen zij een groot gezin met 9 kinderen op een rij.

Vader was een man met een brede belangstelling, politiek actief, maatschappelijke bewogen en zeer leergierig. Hij volgde in de avonduren de 3 jarige Sociale School (slaagde hiervoor ‘met zeer veel lof”) (let wel: 1953, gezin inmiddels 6 kinderen!) Deed daar ook nog even de 2 jarige vervolgopleiding achteraan.

Vader is 40 jaar actief geweest bij de Vrijwillige Brandweer in Zevenbergen. Bracht het hierbij tot hoofdcommandant en werd hiervoor koninklijk onderscheiden. We herinneren ons als kinderen allemaal die talloze keren, dat, meestal ’s nachts, de brandsirenes loeiden en meteen het hele huis in actie kwam om te kijken waar dit keer de brand vandaan kwam en moeder meteen klaar stond om vader in z’n zware leren brandweerjas te hijsen en hij op z’n fiets sprong om zo snel alsmaar mogelijk naar de kazerne te racen.

Vader was erg geïnteresseerd in de politiek en volgde deze tot op zeer hoge leeftijd op de voet. Hij begon bij de KVP en via het CDA, Pv.d.A. kwam hij uiteindelijk bij de SP terecht. Je deed hem geen groter plezier dan hierover met hem uitgebreid van gedachten te wisselen. Ook was hij een aantal jaren gemeenteraadslid waarbij wij thuis wel vaak het idee hadden dat de lange ‘nazitten‘ belangrijker waren dan de vergaderingen zelf. Ik zou nog een heel rijtje lidmaatschappen van allerlei commissies kunnen noemen….bijstandscommissie, welzijnscommissie, bioscoopcommissie etc. etc.… 
>En dan hebben we het nog niet gehad over de diverse bijbaantjes die hij aannam om voor zijn gezin wat extra geld in het laatje te brengen. Zo bediende hij b.v. met de hand en in weer en wind,vele weekenden, de fietspont over de Mark, daar waar nu een fietsbrug is.

Ja vader, je bent en blijft voor ons, maar ook voor veel anderen een voorbeeld van hoe een mens, ook op eigen kracht, met voldoende ambitie en wilskracht , jezelf kan ontwikkelen en van betekenis kan zijn voor de gemeenschap. De keerzijde was natuurlijk dat je door al die bezigheden vaak van huis was en dat viel thuis niet altijd in goede aarde. Maar je had een sterke vrouw, onze moeder. Zij was duidelijk de spil van het gezin. En ook al leek je soms buitenshuis beter te tieren dan in de drukte van je gezin, je was er wanneer het nodig was, wanneer er met een van de kinderen iets aan de hand was, er iets geregeld of uitgezocht moest worden.

Ook heb ik herinneringen aan dagen dat je echt met ons kinderen bezig was. Ik herinner me in Sinterklaastijden de suikerbeestjes die plots ‘uit het niets’ op de schoorsteenmantel en andere plekken in de kamer verschenen… pas jaren later begreep ik dat ze uit jouw broekzak kwamen.

Ik herinner me de tochten waarin we met z’n allen achter je aan op onze houten schaatsen vanaf ’t End door de dichtgevroren sloten naar opa Meeuwsen in de Pelikaan schaatsten. Ik herinner me de zwempartijen in ‘de appelzak’ , in de Pagnevaart. Ik herinner me de dagen met je op de vele ‘bonenblokken’ waar we met z’n allen wat geld gingen verdienen voor we op vakantie gingen in een van de ‘vakantiehuisjes van de gemeente. En toen we groter werden reed je stad en land met ons af, bracht je ons kinderen overal waar we wezen moesten. Haalde zonder morren, desnoods diep in de nacht, er weer eens eentje op die ergens met pech stond of op een andere manier in de nesten zat.

Toen de kinderen het huis uit waren en je in 1982 met pensioen ging (in deze tijd zou je er waarschijnlijk voor gekozen hebben om door te werken) miste je de structuur en de gezelligheid van je werk. Je was niet echt in de wieg gelegd om te klussen, ook al waagde je vaak een poging en vond je zelf dat het er allemaal prima mee door kon… Je ging met moeder op vakantie, Egypte, Tunesie, Spanje, vaak ook naar de caravan in Haamstede.
Op je best bleef je toch wanneer je ‘op route kon’, onder de mensen was. Met iedereen en overal kon je meepraten en trakteerde je gezelschap vaak op je scherpe geest en je groot gevoel voor humor. Je bleef actief in diverse commissies, bleef de politiek volgen op de voet, hield van biljarten en een potje rikken. Ja vader je had een vol…. een zinvol leven.

Daarnaast is je leven ook zeker bewogen te noemen en werd het gekenmerkt door veel persoonlijk verlies. Het begon al tijdens de 2e W.O. toen in de eerste oorlogsdagen je jongere broer Willem sneuvelde en je op een te jonge leeftijd in 1944 je vader verloor. In je eigen gezin moest je het verlies meemaken van kleinzoon Mathé. In 2006 nam je, nadat zij een lange periode ziek was geweest en je haar elke dag trouw had bezocht, afscheid van je lieve, sterke vrouw, onze moeder. Met haar had je nog wel het verlies kunnen delen van je zonen Wim en Frans. Bij het verlies van je zonen Co en Leon stond je er grotendeel s alleen voor. Elke keer opnieuw probeerde je je leven zo goed en zo kwaad als het ging te hervatten, er nog iets van te brouwen. Je zocht afleiding, probeerde onder de mensen te blijven komen, zat elke dag nog achter de computer….

Maar we weten dat het verlies van je zonen waar je altijd zo trots op was, eigenlijk ondragelijk, onverteerbaar voor je was, iets waarvan je het waarom niet meer kon beredeneren. En naarmate de tijd vorderde, je ook lichamelijk minder mobiel was, werd het steeds moeilijker voor je. Je voelde je eenzaam en ging steeds meer piekeren en tobben. Vooral de laatste periode was erg zwaar voor je. Het ging niet meer.

Vader, het is goed zo. We bedanken je voor al wat je voor ieder van ons hebt betekend. We houden van je en blijven je voor altijd meedragen in ons hart.